Anna Ośliźlok - Budowanie dobry relacji, nie oznacza unikania trudnych rozmów -15 odkryć menedżerskich - edycja 2 - S02E23
Drodzy Przyjaciele, Sympatycy zarządzania,
w cyklu Manage or Die Interview rozmawiamy z menedżerkami, menedżerami, którzy dzielą się swoim doświadczeniem, refleksją i odwagą patrzenia na przywództwo inaczej. Dzisiaj naszą Gościnią będzie Anna Osliźlok, Menedżerka z ponad 20-letnim doświadczeniem zawodowym w zarządzaniu finansami, kierowaniu zespołami oraz współpracy z właścicielami i zarządami przedsiębiorstw produkcyjnych i usługowych.
Jakie są najważniejsze wartości, którymi kierujesz się w życiu zawodowym?
Najważniejszą wartością, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, jest dla mnie szacunek do drugiego człowieka, niezależnie od zajmowanego stanowiska. Spotykałam się w organizacjach z sytuacjami, w których osoby na niższych szczeblach hierarchii traktowano z wyższością. Dla mnie to sygnał, że nie jest to środowisko, w którym chciałabym pracować.
Drugą wartością jest autentyczność.
W długofalowej współpracy, zarówno biznesowej, jak i w relacji pracownik-pracodawca, nie wyobrażam sobie budowania relacji na pozorach.
Fundamentem jest dla mnie uczciwość, wzajemne zaufanie i działanie zgodne z deklarowanymi zasadami. Ma to szczególne znaczenie w zarządzaniu ludźmi, bo jeżeli oczekuję od zespołu zaangażowania i odpowiedzialności, sama muszę być wiarygodna. Nie wystarczy mówić o wartościach, lecz trzeba je pokazywać w codziennych decyzjach.
Trzecim obszarem jest rozwój i ciekawość intelektualna. Traktuję je jako wartości, które wzajemnie się uzupełniają. Nie wyobrażam sobie odpowiedzialności za finanse przedsiębiorstwa przy jednoczesnym pozostawaniu przy wiedzy sprzed kilku lat. Otoczenie biznesowe zmienia się dynamicznie, a rozwój technologii, w tym sztucznej inteligencji, dodatkowo przyspiesza te zmiany.
Ciekawość pozwala mi dostrzegać nowe możliwości, a rozwój przekładać je na konkretne działania i większą skuteczność.
Jaki był przełomowy moment w Twojej karierze zawodowej?
W mojej karierze wyróżniłabym trzy przełomowe momenty, choć znaczenie niektórych z nich zrozumiałam dopiero z perspektywy czasu.
Pierwszy miał miejsce na samym początku drogi zawodowej. Jako młoda osoba, tuż po studiach, otrzymałam zadanie zorganizowania systemu controllingu. Mimo niewielkiego doświadczenia obdarzono mnie zaufaniem i dano przestrzeń do samodzielnego poszukiwania rozwiązań. Mogłam popełniać błędy, wyciągać z nich wnioski i liczyć na wsparcie przełożonego. To doświadczenie ukształtowało moje podejście do odpowiedzialności za rezultat, a później również sposób, w jaki sama zarządzałam zespołami.
Drugim przełomem było objęcie pełnej odpowiedzialności za obszar finansów firmy. Nie miałam już nad sobą osoby, która wyznaczała kierunek i odpowiadała przed zarządem za finanse. To ja musiałam podejmować decyzje dotyczące rozwoju tego obszaru i brać za nie odpowiedzialność. Wtedy jeszcze mocniej zrozumiałam, jak ważne są ciągły rozwój, samodzielność i umiejętność podejmowania decyzji w warunkach niepewności.
Trzeci moment był mniej oczywisty. Przez lata patrzyłam na finanse nie tylko przez pryzmat liczb, ale przede wszystkim procesów zachodzących w całej organizacji. Wydawało mi się to naturalne. Dopiero podczas jednej z rozmów rekrutacyjnych uświadomiłam sobie, że takie podejście nie jest oczywiste dla wszystkich i może stanowić moją zawodową przewagę.
Dziś wiem, że
skuteczne zarządzanie finansami wymaga zrozumienia całego biznesu
- tego, jak działają procesy, gdzie powstają informacje i w jaki sposób podejmowane są decyzje. To właśnie ta perspektywa ukształtowała mnie jako CFO.

Jak z biegiem czasu zmienił się Twój styl zarządzania i dlaczego?
Nie powiedziałabym, że mój styl zarządzania przeszedł rewolucyjną zmianę. Raczej ewoluował wraz ze zdobywanym doświadczeniem, również tym wynikającym z niepowodzeń. Z czasem stałam się bardziej świadoma tego, jakie działania pomagają budować efektywne zespoły, a jakie mogą ten proces utrudniać.
Fundament mojego podejścia wynika z tego, w jaki sposób sama byłam zarządzana na początku kariery. Z czasem dołączyły do tego moje wartości, których początkowo nie potrafiłam jeszcze tak wyraźnie nazwać.
Zawsze stawiałam na współpracę. Można mieć w zespole znakomitego specjalistę, ale jeżeli nie potrafi on współpracować z innymi, jego indywidualne kompetencje nie przełożą się na efekt całego zespołu.
Dlatego cenię różnorodność i zachęcam pracowników do rozwijania kompetencji eksperckich, również takich, które przewyższają moje własne. Jako CFO odpowiadałam za kierunek rozwoju finansów i ich strategiczne znaczenie dla organizacji, dlatego nie mogłam i nie powinnam być ekspertem od każdego szczegółu.
Staram się dawać ludziom przestrzeń do samodzielnego działania, jednocześnie zapewniając im wsparcie i jasno określając odpowiedzialność. Doświadczenie nauczyło mnie jednak, że nie każdy zespół jest od razu gotowy na taki model współpracy.
Spotkałam się z sytuacją, w której pracownicy przez lata byli przyzwyczajeni do szczegółowych poleceń i kontroli. Kiedy otrzymali większą samodzielność, pojawiły się trudności z podejmowaniem decyzji i przejmowaniem odpowiedzialności. Zrozumiałam wtedy, że nie wystarczy powiedzieć ludziom: „Od teraz możecie decydować samodzielnie”.
Samodzielność również trzeba zbudować. Czasami oznacza to stopniowe przekazywanie odpowiedzialności, ustalenie jasnych zasad i towarzyszenie zespołowi w zmianie.
Dziś wiem, że skuteczny menedżer powinien dostosowywać swój styl zarządzania nie tylko do celów organizacji, ale również do dojrzałości i gotowości zespołu.
Jakie działania podejmujesz, aby kształtować pozytywne relacje w swoim zespole / dziale / firmie?
Budowanie relacji z zespołem zaczynam od wzajemnego poznania i ustalenia jasnych zasad współpracy. Kiedy obejmuję odpowiedzialność za nowy zespół, pierwszym krokiem jest dla mnie exposé menedżerskie. Przedstawiam cele, które mamy osiągnąć, wartości, którymi się kieruję, oraz wzajemne oczekiwania. Następnie przeprowadzam rozmowy indywidualne. Chcę poznać nie tylko kompetencje pracowników, ale również ich sposób pracy, mocne strony i spojrzenie na funkcjonowanie działu. Pytam, co działa dobrze, co przeszkadza i co ich zdaniem warto zmienić.
Pamiętam sytuację, kiedy podczas takich rozmów usłyszałam: „Nikt z nami wcześniej nie rozmawiał”. Było to dla mnie zaskakujące, ponieważ rozmowa z pracownikami zawsze wydawała mi się naturalnym elementem zarządzania. Takie spotkania pozwalają mi również dostrzec potencjał, który nie zawsze wynika ze stanowiska czy stażu pracy. Zdarzyło się, że naturalnym liderem zespołu okazała się osoba z najkrótszym stażem. Innym razem dostrzegłam u stażystki predyspozycje analityczne i powierzyłam jej zadania, które zwykle trafiają do bardziej doświadczonych pracowników.
Wnioski z rozmów wykorzystuję później do organizacji pracy, podziału odpowiedzialności i rozwijania kompetencji zespołu. Dla mnie
budowanie dobrych relacji nie oznacza unikania trudnych rozmów.
To przede wszystkim wzajemny szacunek, zaufanie i stworzenie środowiska, w którym ludzie mogą wykorzystywać swoje mocne strony oraz brać odpowiedzialność za efekty pracy.
Jaki jest Twój największy, dotychczasowy sukces menedżerski?
Ponieważ rozmawiamy o odkryciach menedżerskich, chciałabym wskazać sukces związany z zarządzaniem ludźmi. Jednym z najważniejszych momentów była dla mnie informacja zwrotna, którą otrzymałam od zespołu, kiedy kończyłam pracę w jednej z organizacji. Usłyszałam wtedy, że
pokazałam im, iż można pracować bez ciągłego nadzoru i szczegółowego wskazywania, co należy zrobić.
A przede wszystkim, że ich słuchałam i z nimi rozmawiałam. Te słowa były dla mnie szczególnie ważne, ponieważ zarządzanie ludźmi jest znacznie bardziej złożone, niż mogłoby wynikać z podręczników. Każdy pracownik ma inne kompetencje, doświadczenia i potrzeby. Jednocześnie jako menedżerka odpowiadam za realizację celów biznesowych. Nie zawsze mam pewność, czy podjęłam najlepszą decyzję i czy właściwie wyważyłam te wszystkie elementy. W tym przypadku zmiana sposobu organizacji pracy i większa samodzielność zespołu pozwoliły nam również usprawnić proces raportowania. Pokazało mi to, że budowanie odpowiedzialności i zaufania nie jest celem samym w sobie, lecz przekłada się na konkretne efekty biznesowe.
Dlatego za swój sukces uważam nie tylko osiągnięte usprawnienia, ale przede wszystkim stworzenie zespołu, który potrafił samodzielnie pracować na wspólny rezultat.

Jakiej decyzji menedżerskiej najbardziej żałujesz?
Z perspektywy czasu myślę, że w jednej z sytuacji wcześniej podjęłabym decyzję o zakończeniu współpracy z osobą, która blokowała wprowadzane zmiany.
W zarządzaniu ludźmi staram się nie oceniać pochopnie. Wiem, że zmiany mogą budzić obawy i nie każdy od razu potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji. Dlatego daję ludziom czas, przestrzeń i szansę na zmianę podejścia. Jednak to
doświadczenie pokazało mi, że istnieje różnica między potrzebą czasu na dostosowanie się do zmiany a postawą, która konsekwentnie utrudnia jej wdrożenie.
Dzisiaj wiem, że dawanie kolejnych szans nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem. Szczególnie gdy wpływa to na pracę pozostałych osób i realizację celów organizacji. To była dla mnie ważna lekcja. Jako menedżer odpowiadam nie tylko za pojedynczego pracownika, ale również za cały zespół. Czasami właśnie w jego interesie trzeba podjąć trudną decyzję personalną.
Co Cię motywuje w pracy?
Motywuje mnie przede wszystkim poczucie sensu wykonywanej pracy, odpowiedzialność za wyznaczone cele i możliwość realnego wpływania na ich realizację. Lubię wiedzieć, dokąd zmierzamy, mieć przestrzeń do wyboru sposobu działania i widzieć konkretne efekty. Ważne jest dla mnie, aby wypracowane rozwiązania nie pozostawały jedynie na papierze, ale były wykorzystywane i rzeczywiście usprawniały funkcjonowanie organizacji. Rozumiem, że w biznesie zmieniają się okoliczności i czasami trzeba zweryfikować wcześniejsze decyzje. Nie mam z tym problemu, jeżeli zmiana wynika z nowych faktów i ma uzasadnienie.
Trudniej zaakceptować mi sytuację, w której angażujemy ludzi i zasoby w działania bez jasno określonego celu albo zmieniamy kierunek bez wyjaśnienia przyczyn.
Jako menedżerka wiem, jak ważne jest to również dla osób z zespołu. Trudno budować zaangażowanie i odpowiedzialność pracowników, jeżeli nie rozumieją, po co wykonują określone zadania i jaki rezultat chcemy osiągnąć. Dlatego motywuje mnie nie samo działanie, ale odpowiedzialność za cel, możliwość jego realizacji i świadomość, że nasza praca przynosi organizacji rzeczywistą wartość.
Jakiego szefa chciałabyś mieć?
Chciałabym pracować z osobą charyzmatyczną, pewną siebie, której pewność wynika z rzeczywistej wiedzy, doświadczenia i kompetencji, a nie wyłącznie z zajmowanego stanowiska.
Cenię autentyczność i ludzi, którzy nie muszą podkreślać swojego autorytetu, ponieważ budują go poprzez sposób działania, podejmowane decyzje i relacje z innymi.
Ważne jest dla mnie również, aby przełożony potrafił inspirować ludzi, wyznaczać kierunek i jednocześnie traktować ich z szacunkiem. Nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie, ale powinien umieć słuchać, podejmować decyzje i brać za nie odpowiedzialność. Najchętniej współpracuję z osobami, od których mogę się uczyć, z którymi można otwarcie rozmawiać i które nie traktują odmiennego zdania jako podważania swojego autorytetu.
Co najbardziej lubisz w pracy Menedżera/Menedżerki?
Lubię różnorodność wyzwań, z którymi wiąże się zarządzanie. Szczególną satysfakcję daje mi rozkładanie złożonych problemów na czynniki pierwsze, szukanie zależności i łączenie różnych perspektyw, np. finansowej, operacyjnej i ludzkiej. Często dopiero spojrzenie na problem z kilku stron pozwala znaleźć rozwiązanie, którego wcześniej nie było widać.
Cenię również to, że praca menedżera wymaga ciągłego rozwoju. Nie ma dwóch identycznych sytuacji, a doświadczenie, choć bardzo pomaga, nie daje gotowych odpowiedzi na wszystkie pytania.
Trzeba być otwartym na nowe spojrzenie, uczyć się i czasami weryfikować własne przekonania. Największą satysfakcję odczuwam jednak wtedy, gdy mogę spojrzeć wstecz i zobaczyć, jaką drogę przeszliśmy i co udało nam się osiągnąć. Porównałabym to do zdobywania górskiego szczytu. W trakcie wspinaczki skupiamy się na kolejnych przeszkodach i wysiłku potrzebnym do ich pokonania. Dopiero na szczycie, kiedy oglądamy się za siebie, w pełni dostrzegamy przebytą drogę. Podobnie jest w zarządzaniu. Lubię ten moment, kiedy z pozornie skomplikowanego problemu udaje się wypracować rozwiązanie, przeprowadzić zmianę i zobaczyć jej rzeczywiste efekty. Wtedy wiem, że cały wysiłek miał sens.

Co jest najtrudniejsze w pracy Menedżera?
Pierwsza myśl, jaka przychodzi mi do głowy, to samotność menedżera. Z jednej strony mamy zarząd lub właściciela firmy, z drugiej - zespół. Każda ze stron ma swoje oczekiwania, potrzeby i emocje. Menedżer często znajduje się pomiędzy nimi, starając się zrozumieć różne perspektywy, pogodzić interesy i znaleźć najlepsze rozwiązanie.
Jednocześnie oczekuje się od niego, że będzie zachowywał spokój, podejmował decyzje i wspierał innych. Tyle że menedżer również ma swoje wątpliwości. Nie zawsze wie, czy wybrał najlepsze rozwiązanie, czasami potrzebuje przedyskutować problem, spojrzeć na niego z innej perspektywy lub po prostu skonfrontować swoje przemyślenia z kimś innym. Z mojego doświadczenia wynika, że szczególnie w małych i średnich przedsiębiorstwach nie zawsze jest na to przestrzeń. Często dominuje podejście: „Jesteś menedżerem, więc działaj”. I właśnie to uważam za najtrudniejsze. Nie samą konieczność podejmowania decyzji, ale fakt, że osoba, od której oczekuje się wsparcia, pewności i odpowiedzi, sama nie zawsze ma z kim otwarcie porozmawiać o swoich wątpliwościach.
Jako doświadczona Menedżerka, jakie rady dasz młodym liderom, będącej na początku drogi zawodowej?
Pierwsza rada to ta, którą sama kiedyś otrzymałam, czyli kieruj się pokorą. Nie chodzi o brak ambicji czy rezygnowanie z odważnych wyzwań.
Chodzi o świadomość, że samo objęcie stanowiska nie czyni nas jeszcze dobrym menedżerem.
Kompetencje budujemy poprzez doświadczenia, podejmowane decyzje, sukcesy, ale również błędy. Warto doceniać każdą okazję do nauki, niezależnie od etapu kariery.
Druga rada - nie bój się powiedzieć „nie wiem”. Bycie menedżerem nie oznacza, że musisz znać odpowiedź na każde pytanie. Ważniejsze jest, aby umieć jej poszukać, skorzystać z wiedzy innych i wspólnie wypracować rozwiązanie. Dla mnie to również przejaw autentyczności.
I trzecia rada - nie bój się zatrudniać ludzi, którzy są od Ciebie lepsi w określonych obszarach, mają inne doświadczenia i inaczej patrzą na problemy.
Rolą menedżera nie jest bycie najmądrzejszą osobą w zespole, ale stworzenie warunków, w których kompetencje różnych ludzi mogą się uzupełniać i prowadzić do wspólnego rezultatu.
Jakbyś miał wybrać jedną osobę z biznesu, która imponuje Ci w roli Menedżera/Menedżerki, to kto to by był i dlaczego?
Nie mam jednej osoby, którą mogłabym wskazać jako swój autorytet menedżerski. Duży wpływ na moje podejście do zarządzania miał pierwszy przełożony, który obdarzył mnie zaufaniem, dał przestrzeń do samodzielnego działania i pozwolił uczyć się również na własnych błędach. Z perspektywy czasu widzę, jak ważne było to doświadczenie. Na swojej drodze zawodowej spotkałam również wiele osób, które imponowały mi określonymi cechami. Nie zawsze byli to moi przełożeni. Czasami była to wiedza i umiejętność spojrzenia na problem z szerszej perspektywy, innym razem sposób prowadzenia zespołu, budowania współpracy czy angażowania ludzi.
Szczególnie cenię osoby, które potrafią zachować spokój, również w trudnych sytuacjach. Nie działają pod wpływem emocji, potrafią wysłuchać różnych opinii, a ich opanowanie nie oznacza braku zdecydowania. Raczej obserwuję ludzi, dostrzegam to, co robią dobrze i wyciągam z tych doświadczeń wnioski, które pomagają mi rozwijać własny styl zarządzania.

Jaka jest Twoja największa pasja?
Jedną z moich największych pasji są góry. Lubię w nich nie tylko wysiłek i satysfakcję z pokonanej trasy, ale przede wszystkim przestrzeń, ciszę i możliwość oderwania się od codziennych spraw. Góry uczą mnie pokory. Przypominają, że nie na wszystko mamy wpływ, czasami trzeba zmienić plan, dostosować się do warunków albo po prostu zawrócić. Cenię również momenty, kiedy mogę pobyć sama ze swoimi myślami, bez pośpiechu i ciągłego napływu informacji. Lubię także pływać. To dla mnie kolejny sposób na odpoczynek i odzyskanie równowagi. A kiedy potrzebuję spokojniejszego wieczoru, chętnie sięgam po książkę, szczególnie biografie i reportaże. Interesują mnie historie ludzi, ich wybory, doświadczenia i to, jak radzą sobie w różnych okolicznościach.
Jak oceniasz dzisiejszą kadrę menedżerską, która Cię otacza? Co byś zmieniła w ich stylu pracy?
Widzę bardzo różne postawy menedżerskie. Z jednej strony spotykam osoby, które nadal opierają zarządzanie na szczegółowej kontroli i mają trudność z delegowaniem odpowiedzialności. Z drugiej menedżerów, którzy świadomie budują samodzielne zespoły, rozwijają kompetencje pracowników i dają im przestrzeń do podejmowania decyzji.
Gdybym miała wskazać jeden obszar wymagający większej uwagi, byłoby to ograniczanie uzależnienia organizacji od pojedynczych osób.
W wielu firmach wiedza o procesach, sposobie działania czy podejmowaniu decyzji koncentruje się w rękach kilku pracowników lub samego menedżera. Dopóki te osoby są dostępne, wszystko funkcjonuje. Problem pojawia się, gdy ich zabraknie albo organizacja zaczyna się rozwijać. Dlatego uważam, że
rolą menedżera jest nie tylko osiąganie bieżących wyników, ale również budowanie organizacji, w której wiedza jest przekazywana, procesy są uporządkowane, a odpowiedzialność i uprawnienia decyzyjne jasno określone.
Dobry menedżer nie powinien być osobą, bez której nic nie może się wydarzyć. Jego sukcesem jest stworzenie zespołu i sposobu działania, które zapewniają organizacji ciągłość i pozwalają jej rozwijać się bez konieczności angażowania go w każdą decyzję.
Co dla Ciebie oznacza „Manage or Die”?
Dla mnie „Manage or Die” oznacza przede wszystkim konieczność zmiany sposobu myślenia w momencie przejścia od roli specjalisty do roli menedżera.
Można być znakomitym ekspertem w swojej dziedzinie, ale to nie oznacza automatycznie, że będzie się równie dobrym menedżerem.
W nowej roli nie wystarczy już samodzielnie rozwiązywać problemy i dobrze wykonywać własne zadania. Trzeba nauczyć się osiągać rezultaty poprzez współpracę z innymi ludźmi, organizowanie ich pracy i budowanie odpowiedzialności. To wymaga zmiany perspektywy. Sukcesem przestaje być wyłącznie to, co potrafię zrobić sama, a zaczyna być to, co potrafimy osiągnąć jako zespół. Jeżeli menedżer nie dokona tej zmiany, może pozostać świetnym specjalistą, ale będzie mu trudno skutecznie zarządzać. W tym kontekście rozumiem „Manage or Die”.
Dziękujemy bardzo!
Anna Ośliźlok- BIO:
Menedżerka z ponad 20-letnim doświadczeniem zawodowym w zarządzaniu finansami, kierowaniu zespołami oraz współpracy z właścicielami i zarządami przedsiębiorstw produkcyjnych i usługowych. Doświadczenie zdobywała m.in. w grupie spółek działających pod wspólnym właścicielem, w której największy podmiot osiągał roczne przychody na poziomie około 100 mln zł. Zarządzała zespołami finansowymi liczącymi od 7 do kilkunastu osób, łącząc odpowiedzialność za funkcję finansową z aktywnym udziałem w rozwiązywaniu problemów biznesowych i wspieraniu decyzji zarządczych.
Specjalizuje się w organizowaniu i rozwijaniu funkcji finansowej oraz tworzeniu systemów informacji zarządczej wspierających planowanie, kontrolę wyników, ocenę rentowności i zarządzanie płynnością finansową. Analizuje procesy biznesowe, identyfikuje luki informacyjne oraz projektuje i wdraża rozwiązania usprawniające funkcjonowanie przedsiębiorstw.
W swojej pracy łączy perspektywę finansową z rozumieniem zależności między sprzedażą, produkcją, procesami operacyjnymi i wynikami przedsiębiorstwa. Szczególną uwagę poświęca jakości danych zarządczych, efektywności procesów oraz praktycznej użyteczności informacji wykorzystywanych przez właścicieli i zarządy do podejmowania decyzji.
Wśród jej wymiernych osiągnięć znajdują się m.in. obniżenie kosztów finansowych o kilkanaście % oraz skrócenie czasu przygotowywania raportów zarządczych o 10 dni. Realizowane przez nią działania obejmowały również porządkowanie procesów finansowych i raportowych, doskonalenie przepływu informacji oraz wdrażanie rozwiązań zwiększających przejrzystość sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstw.
Posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami, współpracy z kadrą zarządzającą oraz wspieraniu przedsiębiorstw w okresach rozwoju i zmian organizacyjnych. W realizowanych przedsięwzięciach koncentruje się na rozpoznaniu rzeczywistych potrzeb biznesowych, wypracowaniu rozwiązań dostosowanych do specyfiki organizacji oraz ich praktycznym wdrożeniu.
Obecnie rozwija działalność doradczą, wykorzystując doświadczenie CFO i menedżerki do wspierania właścicieli i zarządów w doskonaleniu zarządzania finansami, zwiększaniu efektywności procesów oraz podejmowaniu decyzji biznesowych.
Szczególnie interesują ją projekty o charakterze strategicznym i transformacyjnym, wymagające połączenia kompetencji finansowych, organizacyjnych i zarządczych oraz współpracy z ekspertami różnych specjalizacji.
Chcesz skontaktować się z Autorką, kliknij tutaj.
Jeżeli jesteś Menedżerką lub Menedżerem z doświadczeniem i chcesz podzielić się nim z innymi w ramach naszego cyklu wywiadów, koniecznie napisz do nas kontakt@manageordie.org
Cykl wywiadów prezentowany będzie 1 x w miesiącu w następujących miejscach:
FanPage 15 odkryć menedżerskich (Linkedin)






Komentarze